به گزارش سایت رسمی فدراسیون فوتبال، فوتبال دیگر صحنه نمایش تک ستاره‌ها نیست، از عصر مارادونا دهه‌ها می‌گذرد و عصر مسی و رونالدو، آخرین تک ستاره‌های نابغه فوتبال که فراتر از هر تاکتیک و سیستمی بودند، واپسین روزهای خود را سپری می‌کند. حالا سال‌هاست باد به پرچم تئوریسین‌هایی می‌وزد که اوایل هزاره سوم فریاد می زدند برای بردن در بازی فوتبال، باید یک تیم خوب داشته باشی و لزوما داشتن ستاره های خوب برای پیروز شدن، کافی نیست. امیر قلعه نویی هم نو به نو در تیم ملی ایران در تلاش برای ساختن یک تیم خوب است. سرمربی تیم ملی و همکارانش در کادرفنی تیم ملی می کوشند از داشته های فوتبال ایران یک تیم قوی بسازند، تیمی که از لحاظ فنی و تاکتیکی در سطح استاندارد باشد و از هر نظر، در میدان، خوب جلوه کند. فراموش نکنید هر تیم خوب به یک دروازه‌بان خوب هم نیاز دارد. داشتن دروازه‌بان خوب برای مربیان مثل داشتن اولاد خوب است و خوشبختانه تیم ملی ایران درون دروازه خود، تا دل تان بخواهد این اولاد خوب را دارد، از علیرضا بیرانوند تا پیام نیازمند، از حسینی تا اخباری، از خلیفه جوان تا جوانان دیگری که منتظر یک فرصت هستند تا توانمندی های خود را عرضه کنند. در جمع این سنگربانان، علیرضا بیرانوند حکایت دیگری دارد؛ دست های امن او خیال هر مربی و مدافعی را از آخرین سنگر تیم ملی راحت می کند. وقتی بیرو درون دروازه است، امنیت داریم، اطمینان داریم، آرامش داریم.

این احساس مشترک تمام ملی پوشان و فوتبال دوستان در ضیافت پنالتی های ایران - کیپ ورد بود؛ همه اطمینان داشتیم بیرو پنالتی می گیرد. برای دروازه‌بان مطمئنی که رونالدو را مقهور و مبهوت هنر خود کرده، ایستادن مقابل پنالتی زن های آسیایی و آفریقایی کار سختی نیست؛ اصلا برای بیرو و همه شاگردان امیر.