سرمقاله - جام قهرمانی ملت‌های آسیا اگر زبان داشت، احتمالاً فارسی حرف می‌زد؛ نه از سر تعصب، از سر عادت. عادت کرده هر چند سال یک‌بار، بین دستان بازیکنانی بالا برود که به جای شعار، عرق می‌ریزند و به جای ژست، بازی می‌کنند.

 تیم ملی فوتسال قهرمان شد، اما نه مثل قهرمان‌های پوسترشده. این‌ها قهرمانان لحظه‌های فشرده‌اند؛ جایی که توپ فرصت نفس کشیدن ندارد و اشتباه، بی‌رحمانه تنبیه می‌شود. فوتسال، شطرنجی است با پاها، و ایران استاد بازی در زمانِ کم است. در این قهرمانی، هیچ چیز اتفاقی نبود.

پاس‌ها از حفظ بودند، نه از شانس. گل‌ها محصول حافظه‌ی جمعی تیم بودند؛ حافظه‌ای که سال‌ها تمرین، شکست، بازگشت و دوباره ایستادن را بلعیده است. این تیم بلد است چطور در سکوتِ سالن‌ها فریاد بزند.

 قهرمانی آسیا برای فوتسال ایران، نه یک خبر فوری است و نه یک غافلگیری. بیشتر شبیه تمدید قراردادِ ما با افتخار است؛ قراردادی که هر بار امضا می‌شود تا یادمان نرود بعضی تیم‌ها برای بردن ساخته می‌شوند، نه برای توضیح دادن بعد از باخت.